• Chris Smither bewijst wereldklasse
  • Chris Smither bewijst wereldklasse

Chris Smither bewijst wereldklasse

(Foto's: Remy Wulms)

Klik HIER voor de recensie van Patrick Strouken op Maxazine.nl

Goede wijn behoeft geen krans. Americana- en roots-coryfee Chris Smither bewees 4 oktober jl. in de Maastrichtse Sterzaal dat dit ook voor hem geldt. Support-act was de Geleense singer-songwriter Sem Dylan. Hij bewees in elk geval over de juiste ingrediënten te beschikken om zo’n wijn te worden.

Smither verkeert al jaren aan de wereldtop en weet roots, jazz en blues altijd tot een volkomen unieke stijl te smeden: fingerpickin’ countryblues pur sang. Samen met zijn soepele maar inmiddels gruizige stem en zijn ‘Italian stompin’ shoes’ tracteerde hij de volle Sterzaal op een greep uit zijn bijna vijftigjarige carrière. Die begon met akoestische rechttoe rechtaan-blues, geïnspireerd door en uit eerste hand geleerd oude meesters Mississippi John Hurt en Lightnin’ Hopkins. Doorspekt met verhalen over zijn muziek wisselde hij ouder werk af met nummers van zijn meest recente plaat, Call Me Lucky. Mooie, bluesy versie van Maybelline van Chick Berry en humoristische versie van het scheppingsverhaal in drie minuten. Smullen van het absoluut briljante gitaarwerk dat hij speelde met een gemak die bijna aan achteloosheid grensde.

Begin
Aan het begin van zo’n carrière zou Sem Dylan wel eens kunnen staan. “Ik laat de muziek voor zichzelf spreken”, beloofde hij het publiek. En dat deed hij met een voortreffelijke stembeheersing en in afwisselende gitaarstijlen van fingerpicking tot stevig rhythm-spel. Eigen werk met verrassende covers, gebracht met passie waar nodig en met subtiliteit waar gewenst. De gepassioneerde singer-songwriter Dylan, met zijn blues-verwante muziek en zijn soms rauwe geluid, bleek een muzikale verrassing. En met die wijn komt het ook wel goed.